Oorverdovend stil!
Goed bestuur! Je hoort niets anders meer van CD&V zijde. Het is hun mantra geworden. Het enige waar ze nog écht het verschil denken te kunnen maken. Maar in de zaak van de processierupsen maken ze op dat vlak een zéér slechte beurt.
In april reeds kaartte ik het probleem aan bij Yves Leterme (Landbouw) en Inge Vervotte (Volksgezondheid). Het enige wat ik kreeg was een nietszeggend antwoord over informatie en preventie. Ook toen de plaag zich begon uit te breiden naar andere streken dan (ocharme) Noord-Limburg bleef het aan de kant van de Vlaamse regering oorverdovend stil. Terwijl de federale regering civiele bescherming en leger inzette, blonk de Vlaamse regering en z’n twee betrokken CD&V ministers uit in onbeweeglijkheid.
Goed bestuur? We zullen de vraag eens voorleggen aan de tienduizenden Vlamingen die door deze plaag gegeseld worden (wie het niet aan den lijve heeft ondervonden kan zich geen idee vormen hoe erg het is). Of zullen we het eens vragen aan al die landbouwers of horeca-uitbaters of eigenaars van fietslogementen die hun investeringen in rook zien opgaan? Gisteren nog met mensen gesproken die zondag langs het kanaal in Bree gefietst hadden. Met zo’n weer is het daar normaal gezien drummen. Nu was er bijna geen kat. De horecazaak langs die fietsroute: leeg. Dit begint écht pijn te doen. Letterlijk en figuurlijk. Ik ga morgen mondeling de kwestie weer aankaarten in het Vlaams parlement. Ik hoop dat Leterme of Vervotte dan geen campagne aan het voeren zijn op de markten. Want goed bestuur betekent ook dát je moet besturen. En als ze er zijn hoop ik op een fatsoenlijk antwoord, op actie vanwege de Vlaamse regering. Want tot nader order wordt in dit dossier beter bestuurd aan federale dan aan Vlaamse kant.
Gisteren hebben we mevrouw barones Tony Baert-Martens – uitgeefster van onder andere het Belang van Limburg – tot ereburger van Bree gekroond. (*) Het was een fijne viering waarvan ook mevrouw Baert ontzettend genoten heeft. Ze was bijzonder opgetogen met deze titel omdat ze nog altijd een sterke verbondenheid voelt met Bree. Ik heb haar door ons nieuwe stadhuis gegidst en ze was sprakeloos. We hebben dan ook een van de mooiste stadhuizen van België. En dat vind ik niet alleen. We mochten al meer dan tienduizend bezoekers verwelkomen. Het heeft héél lang geduurd van idee tot in gebruik name, maar het is de moeite van het wachten waard geweest. Bij de officiële opening heb ik trouwens niet over het stadhuis gesproken maar over hoe Bree er binnen tien en twintig jaar moet uitzien. Het is namelijk onze taak als politicus om vooruit te kijken. Niet van verkiezing tot verkiezing maar op langere termijn. Projecten die iets wezenlijks veranderen voer je niet uit op een of twee jaar. Daar gaat tijd over heen. Daar heb je een visie voor nodig, veel geduld en vooral volharding. Want in het begin krijg je bakken kritiek te slikken. Mensen zién niks gebeuren en dénken dan ook dat er niets gebeurt. Maar als eenmaal – soms pas na tien jaar - de resultaten aan de oppervlakte komen, dan krijg je reacties als: ‘Dat had hij dan tóch goed gezien.’ Dan win je aan geloofwaardigheid. Dan zien ze dat je geen sprookjes vertelt, dat je niet handelt in dromen maar in reële projecten.